2

از ایتالیا

نشست صلح

صلح
اگر هستی
سه ضربه بزن.
و سکوت پاسخ می دهد.
و بعد
سه بمب
یکی پس از دیگری به زمین فرو می افتند.
سه سر
سه قربانی
در محراب وطن
و در موزه ها،
کلکسیونی از تباهی و فنا

اما
دست ها حلقه شده
به دور میز
باقی می مانند.
فضا روشن می شود (آتش جنگ)
چراغ خاموش می شود.
هیچکس بر نمی خیزد.
تنفس دهان به دهان آغاز می شود.
پیام دهان به دهان می گردد.
امید بی پایان
امید تا بی نهایت.

کسی که نمی خواهد
سه ضربه بزند.
و از سالن خارج می شود.

 

خانم اولیوا آگوستینی

مترجم : دکتر ترانه یلدا
 

قصيدة حب

من الشاشة تخرج ُ امرأة ،
ظلـّتْ طوال الفيلم ،
تبحث عن رجل ذهب الى الحرب ولم يعد.
على زجاج نوافذ قطارات، أقلـّتْ فيما مضى جنودا،
كتبتْ له رسائل حب، لم تصله قط ،
ففي كل محطةٍ هنالك امرأة ، تكتب رسائلها،
على زجاج النوافــــذ ايضا،
الى ان تعطلتْ ، وتوقفت الحرب.

المخرج ُ والقدرُ تآمرا عليها ،
فقد اعدا لها اناسا لايجيدون سوى تحريك رؤوسهم
هاهي تسيل، في صحن ذكرياتها، مثل دمعة.
هاهي تدخن ذكرياتها،
ثم تسعل فتريق السراب.
انها اكثر ارتجافا من الطفل، عندما يسمع،. في المرآة، زقزقة المطر
انها اكثرنحولا من عود ثقاب ، مع ذلك فهي تشتعل.

هاهي تمشي في الشوارع ذاتها، رافعة صورته،
وعندما يئست، التفتت الى الصالة، نحونا ْ ،
نحن الذين كنا ننظر الى امرأة طردت الليل ومباهجه.
تصفـّحتْ وجوهنا واحدا واحدا،
وعند وجهي توّقفت للحظة،
ثم خرجت من الشاشة ملتاعة :
أأنتَ هنا، وانا ابحث عن اسمكَ، بين قوائم القتلى ؟

از عراق

قصه عشق

ازپرده سینما زنی بیرون می آید .
اودرطول فیلم
درجستجوی مردی است که به جنگ رفته و بازنگشته است
برشیشه پنجره واگنهایی که درگذشته سربازان را برده اند
نامه های عاشقانه ای، که به مردش هرگز نرسیده است
درهر ایستگاهی ، زنی نامه هایش را می نویسد
همچنین برشیشه پنجره ها
تا وقتی که جنگ تعطیل شود و پایان یابد .

کارگردان و تقدیر باهم ، علیه آن زن توطئه کرده اند
برای او مردمانی را مهیا کرده اند که تنها سرهایشان را خوب تکان می دهند
هان این آن زن است که جاری است ، در پهنه خاطراتش ، چون اشک
هان این اوست که خاطراتش را چون سیگار دود می کند،
سرفه می کند و سراب روان می سازد
این زن ازکودک بیشتر می ترسد و می لرزد وقتی که درآیینه ، صدای باران می شنود
این زن ازچوب کبریت هم نحیف تر است ، با این حال او شعله ور می شود

هان این آن زن است که به تنهایی با خویشتن خویش درخیابان ها راه می رود
وچهره اش را بالا گرفته است
وچون نومید می شود به سوی ما به سالن روی می گرداند،
ما آنانی هستیم که به زنی می نگریم که شب و شادی هایش را به دور افکنده است
او چهره های مارا یکی یکی ورق می زند
و برچهره من لحظه ای می ماند،
آنگاه مشاتاقانه از پرده سینما بیرون می آید و می گوید:
تو اینجایی ، و من اسم ترا درلیست کشتگان می جویم!؟!
 

مترجم: دکتر عبدالحسین فرزاد

از ایران

زير اين همه باروت
كبوتري
زيتون مي كارد

-------------------------------------
سروان به سرباز گفت
- دستهايت كو
- در جيبهايم به دنبالشان مي گردم
سالها هر دو ايستادند
يكي مي گشت
و ديگري آرام نگاه مي كرد

-------------------------------------
خورده نان ها براي پرندگان
خورده ستاره ها براي كودكان
شكوفه ها براي ما
و فشنگها براي سربازان
سربازاني كه از افق مي آيند
و در خط مغرب ناپديد مي شوند
آنها به رايگان به جهان شليك مي كنند
تا در كنار اين همه زيبايي
مرگ را از ياد نبريم


بابك بهاري
 

از ارامنه ایران

طرح

بر کاغذ مشتی دانه می پاشم
دانه برای کبوتران
و آبی
برای عقاب ها
-------------------------------

پیش از نبرد

امروز
جانانه می جنگیم
سلام ما
صفیر گلوله خواهد بود
مگر دشمنان من
چشم به راه تو
و دشمنان تو
چشم به راه من نیستند؟
شلیک کن!
امروز
جانانه می جنگیم

فردا
خون من
سردوشی تو خواهد بود
یا خون تو
سردوشی من؟ ...
 

از ایران

سياه سفيد سفيد سياه
ما کليد های پيانو هستيم
با نوازنده ای بالای سر
که سر در نمی آورد
هی مارش می دواند توی پوتين های سربازی ام
هی دست می زند
به نظم نت هايی که رابطه اند ميان من و يک کليد سفيد
می خواستيم در تصنيفی خانه کنيم
سر در بياوريم از سر کسی که گريسته برای کسی
آرام باش
ما فقط کليد های پيانو هستيم
سياه سفيد سفيد سياه
آن که نت ها را می نويسد
ضربه ها را تنظيم می کند !




آرش نصرت اللهی – 25 / خرداد / 85